Jeene's webstek

We hebben weer een kaartleeslampje. Ondanks het plaatje hiernaast van de ‘verpakking’ van dat lampje heeft dat denk ik wel enige uitleg nodig. Toen we onze oude Peugeot op de autosloop hadden achtergelaten verzuchtte één van de andere vrijwilligers bij Scouting, dat hij het wel jammer van het mooie kaartleeslampje vond. Vandaag was er Scouting en ik kon mijn scoutingvriend dus melden dat we weer een kaartleeslampje – met bijbehorende auto (die ik net had opgehaald) en airco – hadden.

Even uitleggen: in onze nieuwsbrief schreven we over het feit dat onze auto was afgekeurd. Nog voordat we de brief konden versturen was er een tijdelijke oplossing in zicht. Dankzij de Nissan Micra die we mochten lenen van de buurman van een oud-collega waren we de afgelopen drie weken mobiel. Op onze brief kregen we warme reacties. Zo kregen we van twee verschillende kanten een auto aangeboden. Bij de eerste waren we heel blij: de Heer heeft voorzien. Bij de tweede waren we nog steeds blij, maar nu moesten we nog kiezen ook! Na wat wikken en wegen en er over bidden moesten we eigenlijk best wel een vervelend telefoontje plegen. Hoe vertel je iemand, dat je zijn aanbod om je een auto te geven afslaat?

Lees meer »

Amper anderhalve dag na de Agapè-conferentie waren we (Hannie en ik) er weer twee dagen uit voor het leidingweekend van de Scouting. Nu staan kampen en weekenden van Scouting niet bekend als de plaats waar je moet zijn om eens uitgebreid uit te rusten, maar dat het deze vormen aan zou nemen hadden zelfs wij niet voorzien. En het lag niet eens aan de scouting!

Zaterdagavond rond twaalf uur belde Nadja vanaf haar logeeradres dat ze wel een heel erg hoge bloedsuiker had. Ze had zichzelf al extra insuline toegediend dus hebben we haar een uur later nog maar eens laten controleren. Nog steeds veel te hoog! Argwanend als vaders nu eenmaal zijn, vroeg ik maar eens wanneer ze haar infuussetje voor het laatst verwisseld had. Dinsdag! Te lang geleden dus!

OK, dat wordt dus infuussetje wisselen. Laat ze die nou net niet bij zich hebben. Even de balans opmaken. Pappa zat in Renkum, dochter in Tiel en de infuussetjes lagen thuis in Wijk bij Duurstede.
Dus vanaf Renkum naar Wijk. Vanuit Wijk omrijden (want het veer vaart al lang niet meer) naar Tiel (pappa, wil je niet aanbellen anders worden die mensen wakker) en dan weer naar Renkum. Ik lag om vier uur “al” in mijn bed. Helaaas mocht ik de volgende ochtend het ontbijt klaarmaken. Kortom De Nachtrust Afgeschaft.

Je weet niet wat je mist, totdat je het mist. Dat gold de afgelopen week zeker voor onze auto. Met het openbaar vervoer ergens naar toe of de fiets pakken viel nog wel mee. Vervelender was dat we voor allerlei zaken opeens heel erg van anderen afhankelijk waren. Kan Nadja vrijdag wel naar jeugdclub? Moet ik naar Apeldoorn bellen dat mijn spreekbeurt misschien niet door kan gaan?

Wat zijn we daarom blij dat we via via in ieder geval tot juli een autootje hebben kunnen lenen. We moeten letterlijk wat inschikken want in de Peugeot hadden we wel heel veel ruimte (over verwend gesproken), maar we zijn weer op de weg. Lekker hoor! Gisteren toen ik naar mijn werk ging, dacht ik voorlopig nog zonder auto te zitten en nu staat de tijdelijke oplossing al voor de deur. Gaaf om te merken, hoe God voor ons zorgt.

Het is zaterdag, dus Scoutingdag. Hannie doet met Misha een speurtocht. Nadja gaat bij de Verkenners werken aan het onderhoud van de boten. Sergei en ik gaan – met de Dolfijnen – op ontdekkingstocht in de natuur. Nu moet het alleen nog droog blijven.