Jeene's webstek

Afgelopen week zijn Hannie en ik een midweekje op vakantie geweest. De kids logeerden bij opa en oma, die overigens ook heel genereus aan onze minivakantie hebben bijgedragen.

We hebben genoten van een paar heerlijk ontspannende dagen net over de grens, vlakbij de Maas, in Belgisch Limburg.

Helaas werkte het materieel niet echt mee. Na het eerste nachtvorstje had de auto geen zin meer om te starten. Met dank aan de Belgische collega’s van de ANWB startte de auto een uur of twee later weer en bij een sloperij konden we voor een prikkie een accu op de kop tikken. De dag erop gaf mijn fiets er – gelukkig aan het eind van een dag fietsen – de brui aan.

Ondanks het weerbarstige materieel is onze eigen accu ook lekker opgeladen. Een paar dagen wandelen, fietsen, spelletjes doen (Carcassonne) en lekker genieten van elkaar is een opsteker voor je relatie die ik iedereen kan aanraden.

Vandaag heb ik twee keer over Thomas gepreekt. Naar mijn mening wordt Thomas nogal eens ten onrechte als een twijfelaar afgeschilderd. Als ik de geschiedenis van Thomas goed lees, twijfelde hij juist helemaal niet. Hij wist heel goed wat hij wilde geloven! En daar hoorde dat Jezus uit de dood was opgestaan in ieder geval niet bij. Daarin stond hij niet alleen. Zijn hele omgeving kon het maar nauwelijks bevatten. Alleen was Thomas blijkbaar zo vastbesloten in zijn afwijzing, dat zijn ongeloof als voorbeeld-hoe-het-niet-moet in de Bijbel wordt vermeldt.

Nu is het erg goedkoop om tweeduizend jaar later met enig misprijzen op Thomas neer te kijken. Je leert er meer van als je het op jezelf durft te betrekken. Zijn er gebieden in mijn leven waarin ik het moeilijk vind om in Gods beloften te geloven en er volledig op te vertrouwen dat ze ook voor mij waar zijn? Niet dat God op zoek is naar supergelovigen. Het gaat niet om ons grote geloof, maar om het geloof in een grote God. Al is dat geloof maar zo groot als een mosterdzaadje, dat is al genoeg.

Gods beloften te mooi om waar te zijn? Geloof het maar niet. Kun je ze op je eigen leven betrekken. Dat is spannender, want dan komt het er op aan. Ik heb er voor gekozen om zijn beloften vertrouwen. Ook op die momenten dat ik moet zeggen: “Heer ik geloof, komt U mijn ongeloof te hulp”.

Eindelijk, hij is er. Onze nieuwe rondzendbrief. In een druk weekend, waarin ik twee spreekbeurten had en er bovendien van alles geregeld moest worden is het dan toch uiteindelijk gelukt. Onze vriendenbrief, inclusief een informatiefolder en een reactiekaart is vandaag eindelijk af. Op de website kun je het resultaat lezen.

Onze vriendenbrieven zijn bedoeld om onze achterban op de hoogte te houden van wat er zich binnen ons werk en ons gezin afspeelt.

Eerlijk gezegd vind ik het niet echt gemakkelijk een vriendenbrief te schrijven. Niet omdat ik niet zou weten waar ik over zou willen schrijven. Maar wel omdat ik het lastig vind de juiste toon te treffen. Maar genoeg gezeurd… hij is af.

Pfff….

Vandaag heb ik op een beta-cursus in onze eigen gemeente gesproken. Erg leuk om te doen. Het onderwerp was “Geloven in een dip”. Samen met de deelnemers heb ik nagedacht over de waarde van geloven op momenten dat je het niet meer zo ziet zitten en God ook nog eens heel ver weg lijkt. In mijn eigen beleving communiceerde het wel. De bespreking in groepjes was in ieder geval erg geanimeerd. Van dit soort dingen geniet ik. Tenminste…

Het “gevaar”van dit soort onderwerpen is dat het jezelf niet voorbij gaat. Je kunt er niet op afstand over spreken. Het raakt jezelf ook en voordat je er over gaat spreken doet het iets met jezelf. Hoe zit het met de dingen in mijn leven waar ik op dit moment echt mee worstel? Durf ik daarin op God te vertrouwen?

Het mooie is dan weer dat dat proces voor jezelf erg zegenrijk is. Dus wat de deelnemers er ook van opgepikt hebben, voor mij was het in ieder geval een goede avond. Aanstaande zondag hoop ik bij het avondmaal te spreken over Psalm 73: het raadsel van de voorspoed van de goddelozen. Ook zo’n onderwerp. Ik zal m’n borst maar vast nat maken.

Zwammen… volgens sommigen ben ik er goed in. Maar echt, ik kan nog net een vliegenzwam van een champignon onderscheiden (gelukkig maar) maar veel verder kom ik niet bij de determinatie van alles wat paddenstoel heet.

Ons kantoor staat aan de rand van de bossen van het Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug. Het rustige herfstweer van de afgelopen weken geeft dan ook volop gelegenheid om in de lunchpauze te genieten van de schitterende herfstkleuren en een enorme variëteit aan paddenstoelen. Uiteraard gaat mijn camera daarbij mee.

Vandaag organiseerde Natuurmonumenten een workshop Paddenstoelen Fotograferen onder leiding van natuurfotograaf Fer Boei in de mij zo bekende bossen. Tja, daar ‘moest’ ik dus bij zijn. Het was een prachtige dag en erg gezellig. Ik heb gekropen, me in de onmogelijkste bochten gewrongen voor een mooi plaatje, veel goede tips gehad en vooral veel foto’s genomen. Een selectie van mijn paddenstoelenfoto’s vind je hier.