Stil staar ik voor me uit. Het raakt me diep, heel diep. Het is geen angst of woede, maar puur verdriet. Ik heb het idee dat die man geen idee had wat hij deed, geen idee van de effecten van zijn daad. Dat raakt me echt.

Die man heeft vanmorgen niet alleen een centrum verwoest, 3 mensen vermoord en veel te veel mensen lichamelijk beschadigd. Hij heeft de overlevenden en iedereen die in de buurt was of had kunnen zijn voor altijd een trauma bezorgt. En hij heeft 3 families volledig verwoest. Die moeten nu leven zonder hun lieve broertje en zoon of zonder hun lieve moeder en oma.

Zijn naam zal wellicht snel vergeten zijn, maar wat hij deed zal voor veel mensen de rest van hun leven (mede) bepalen. Hoe kun je nou zoiets doen?

Ik zit nu in de bus naar huis, op naar mijn lieve broertje. Gek idee dat hij net zo oud is als een van de slachtoffers… Ik ga hem zo maar eens even knuffelen!

Vandaag was zo’n typische herfstdag. Vanmorgen toen ik wakker werd en het alleen onder de dekens lekker warm was, hoorde ik de wind langs het huis gieren. Het was nog donker toen ik naar de bus liep en heel Nederland stond weer stil, want het regende. Wat heeft dit land toch? Ongeveer de helft van het jaar regent het en nog kunnen we niet rijden als het regent.
Op stage was het gelukkig wel lekker warm en terwijl buiten de wind de blaadjes van de bomen blies was ik binnen aan het zwemmen met de kinderen. Terwijl de regen zachtjes op de ramen tikte zat ik in de speelhal en in de snoezelruimte.
Wel jammer dat die regen nog steeds viel, toen ik naar de bus moest lopen. Maar het lot (een beetje geholpen) zorgde ervoor dat mijn zonnetje door de donkere wolken heen scheen. Ik zat bij mijn lieve vriend in de bus.
Thuis aten we een heerlijk recept, dat wel aansloot bij waar ik zin in had. Ik zal maar niet opschrijven hoe het heet, ik type het waarschijnlijk toch verkeerd.
Deze herfstdag was zo akelig nog niet, maar mijn dag werd nog veel beter toen Niels de akelige wind en regen trotseerde (in de auto) om mij een hele avond te knuffelen.

Ik houd niet van regen en kou in combinatie met harde wind en vallende blaadjes. Maar als elke herfstdag ongeveer zo zou zijn als deze…

Geachte heer, mevrouw,

Allereerst wil ik u bedanken voor de aflevering van het mooie weer de afgelopen dagen. Ik ben erg tevreden over de levering en de kwaliteit van het door u geleverde product.

Echter wil ik graag een klacht indienen betreft het weer van voorgaande week. Ik ben niet erg tevreden over het feit dat de door de boeren bestelde levering in een keer kwam. Ik snap dat ik de droge dagen ervoor er veel vraag is geweest naar regen. Echter ben ik van mening dat een gespreide levering meer op prijs werd gesteld. Het gevolg is namelijk dat mensen nu masaal mooi weer hebben besteld en u het erg druk krijgt. Als u de bestelde regen nou verspreid zou hebben over een groter aantal dagen, zou u dit probleem voorkomen hebben.
Daarnaast heb ik persoonlijk erg veel hinder ondervonden aan de door u bezorgde regen. Uw medewerkers leverde deze elke keer zo af dat ik net in de bui terecht kwam. Dit vind ik hinderlijk omdat ik het niet besteld had. Wellicht kunt u de volgende keer zorgvuldiger zijn in het selecteren van uw afleveradres.

Ik hoop dat we snel een goede oplossing kunnen vinden voor de geleden schade.

Met vriendelijke groet,

Nadja van der Hoef

Na een eerder fiasco met banden plakken heb ik het een hele poos uitgesteld. Het mooie is namelijk dat ik twee fietsen had. Had ja. Een was de band van lek en kwam van het station. Geen probleem, dacht ik, die plakken we wel ergens. Dus stond deze ruim een jaar in de achtertuin onder een zeil. Ik had thuis een leuk, aardig fietsje met 21 versnellingen, ging best hard, fietste lekker; kortom leuke fiets. Maar ja, toen deed ie steeds moeilijker. en moeilijker en moeilijker en… nouja je snapt het wel. Dus toen moest ik er aan geloven; mijn band moest geplakt.
Nou dat mislukte natuurlijk weer. Pappa heeft me geholpen. Er was iets met het fentieltje, niets geen lek. Dat eindelijk geregeld, zit die band wel erg raar. Ja niet zo gek ook, als je binnenband 1,5 x groter is dan je wiel. En daarvoor breng je hem dus naar de fietsenmaker. ik heb 3 weken gewacht voor hij er terecht kon en dan krijg je dit. En het velgbandje was daardoor ook stuk. Repareren kost een vermogen en de fiets is al niet heel goed meer.
Dus ik moet een nieuwe (tweedehands) fiets. Iemand nog ideeën?

Afgelopen zondag zijn we gepest door de zomertijd; voor wie niet snapt waarom gepest: Je moet dus een uur eerder op bed liggen om voldoende slaap te krijgen, wat inhoudt dat je de avond ervoor geen leuke dingen kan doen, omdat je al om 11 uur op bed moet liggen. Ik heb dat lekker dus niet gedaan (lekker puhh) en zat dus zondag met een brakke kop in de kerk…

Maar het goede van zomertijd is wel dat het mooi weer wordt. De zon schijnt, witte, kleine wolkjes drijven langs de helder blauwe lucht en de vogels fluiten een gezellig melodietje. Als je langs de schapen loopt zie je van die kleine pluizenbolletjes op pootjes die nog maar amper kunnen lopen en met een beetje geluk zie je zelfs al een enkel klein eendje, lelijk of niet.
Geel, blauw, rood, oranje, overal laten de bloemetjes hun kopjes weer zien, nu Koning Kou voor eens en voor eeuwig verslagen lijkt te zijn.
De lente heerst nu als een echt koningin over het land. En ze wint het duidelijk van Koning Kou. En dat is maar goed ook. Onze vroegere alleenheerser is vervangen door een lieftallige koningin, die haar plaatsje weet. Daarbij wordt ze aangevuld door drie geweldige geweldige raadsmannen, die zo af en toe een dag de touwtjes in handen nemen. Zon, Regen en Wind zijn haar trouwe metgezellen en op hen kan ze rekenen.

Wel jammer dat ze vandaag een snipperdag had en raadsman Regen de touwtjes in handen had…

Brutaal breekt een zonnestraal tussen de gordijnen door. Ik knipper met mijn ogen. Is het nu al morgen? Ik hoef niets, ik ben vrij vandaag, heerlijk. Ik draai me nog eens om en geniet van het vrolijke gekwetter van de vogels. Hun prachtige, vrolijke noten zweven door het open raam naar binnen. Ik glimlach en draai me om naar mijn klok. Ow, pas half 10. Ik heb nog alle tijd. Ik trek de deken over mn kop en sluit mijn ogen. Slapen zal ik niet meer, maar mijn bed ligt te lekker om er uit te komen.
Om 10 voor half 11 besluit ik dat het wel goed is en kom ik mijn bed uit. Vandaag wordt een pyjama dag. Beneden een beschuitje met van die lekkere jam en een glas vers sap. Heerlijk, zo’n begin. Ik plof op de bank en ontbijtend en al lees ik de nieuwe donald duck. De zon schijnt. Buiten zal het nog wel koud zijn, maar binnen is het achter het glas heerlijk warm. Als ik uitgegeten ben, breng ik de troep naar de keuken. Dat is vandaag mijn “opgeruimd”. Ik loop fluitend terug naar de kamer en werp een blik op de tafel naar de papieren die er liggen. Shit… glad vergeten, ik zou vroeg opstaan om huiswerk te doen. Daar gaat mijn mooie morgen… de rest van de dag zit ik te blokken en te ploeteren… Was het nou maar alvast tentamenweek geweest…

Met mn knieen opgetrokken, mn converse bowlingback naast me en mijn gloednieuwe blackberry zit ik in de bus. Soms ben ik net zo’n ‘doorsnee’ tiener die je ziet in die amerikaanse meidenfilms. Er gebeurt dan altijd iets vreselijks onverwachts en ze raken helemaal verwikkeld in een lastig labiel liefdesleven. Nou een ding is zeker. Mijn liefdesleven is stabiel en ook in mijn verdere priveleven is alles op orde… Ook ben ik echt niet die ‘doorsnee’ tiener. Met mijn 17 jaar ben ik mooi wel student SPH op de hoge school utrecht. Dat is gewoon hard werken. Daarnaast werk ik ook nog minimaal 3 avonden per week. Ik heb genoeg te doen… In de zomer probeer ik veel te zeilen en een kleurtje te krijgen. Daarnaast zie ik mijn vriendinnen het liefst zo vaak als dat past naast mn school, werk, huiswerk en mijn lieve lieve vriend. Nee, saai nee… Ik hoef me niet te vervelen hoor! En toch hea en toch, ik zing zo vaak dat liedje hartstikke hard mee…of zou dat komen door die melodie?

Nog 1 dag en dan is het vakantie! Eindelijk, ik kijk er zo naar uit! Een druk programma voor de vakantie, maar dat doet me niets… Maar als die k@*# wekker gaat, sta ik niet te springen om op te staan. Nouja, misschien ben ik vrij vandaag, het zou zo kunnen, ze had er gisteren over gemaild. Nou, geloof me, die les ging gewoon door… Niets vrij… En die dag eerder vakantie hadden we echt wel verdient…ik weer naar boven, denk nog even liggen, maar het is me niet gegunt… De wekker op mijn ouders hun kamer staat een uur te zingen (okeee, het was korter maar voor hhet dramatische effect) ik mijn bed uit, aangekleed, opgemaakt, naar beneden. Nog even dat bestandje printen en dan.. Waar internet het 10 min geleden nog trouw deed, besloot hij nu uit te vallen. Ik heb dat bestandje nodig, of anders heb ik het voor niets gemaakt… Dus dan maar overschrijven… Maar dat gaat niet zo snel als ik dacht dat dat zou gaan. Enkele seconde voor ik weg moet, besluit ik dan maar me laptop mee te nemen. Echt handig is het niet, maar oke.

Nu zit ik dus in de bus, niet de bus die ik hebben wou, maar een ander… Maar goed, het is maar een bus. We rijden door het winter wonderland, dat vandaag +u hebben moeten zorgen voor een extra dag vakantie. Als het dan sneeuwt, regel het dan goed, of val gewoon niet!

De is sneeuw kraakt onder mijn voeten terwijl de wind koude vlokjes in mijn gezicht blaast. Het is extreem glad en ik moet uitkijken dat ik niet uitglijd. Mijn handen zijn rood van de kou en ik kan ze niet meer echt buigen. Ondanks het feit dat ik ze in mijn jaszak dicht tegen mijn huid heb gedrukt, heeft Koning Kou macht over ze. Ik bal ze zo goed als dat gaat tot vuistjes. Niet dat ik boos ben, maar misschien is het warmer. Het verschil zal ik nooit voelen, zo weinig is dat maar. Maar mijn handen zijn te koud om ze weer recht te buigen. Ik stop mijn hoofd nog iets verder weg onder mijn sjaal. Een koude windvlaag slaat onder mijn jas en laat me tot op het bot rillen van de kou. De wind buldert door de bijna kale bomen en het is net of Koning Kou me uitlacht. “Haha, lekker hea? Die sneeuw?!”. Bijna glij ik uit, ik red mezelf nog net op tijd, maar bij de volgende minder behoedzame stap gaat het minder goed. Ik val met een plof met mijn billen in de sneeuw. Gelukkig is sneeuw zacht, dus ik heb me niet echt pijn gedaan. Ik krabbel omhoog, nog drie keer vallend en eindeloos wegglijden sta ik dan eindelijk weer op twee benen. Voorzichtiger lopen. Bij de eerste stap dringt de natte plek op mijn achterwerk ijzig door. Letterlijk. De koude wind en de lage temperatuur maken dat de natte plek van de sneeuw snijdt op mijn huid. Ik zou blij zijn als ik binnen was. Ik wil harder lopen, maar de natte ijs plek belemmert me ernstig. In plaats van met een versnelde pas loop ik nu langzaam en vooral heel koud verder. Nog maar een paar honderd meter tot mijn eindbestemming. Dit kruispunt nog ov… Mijn gedachtegang -hoe oppervlakkig ook- wordt wreed onderbroken. Een auto laat de vieze, plat gereden sneeuwresten tegen me opspatten. Mijn ooit zo mooie zwarte laarzen zien nu grijs van de vieze troep. Opnieuw giert de wind door de boomtoppen. Het lijkt een oorverdovende lach. Maar ik laat me niet kennen, dat moet Koning Kou zeker niet denken. Ik hef mijn hoofd op en zet mijn mooiste glimlach op. Zelfverzekerd stap ik door, zwaai vrolijk naar een voorbij glibberende fietser en knoop in het voorbijgaan nog even een praatje aan met een oud vrouwtje dat haar paadje staat schoon te schuiven (terwijl het sneeuwt…). Mijn einddoel komt in zicht, dit maakt me nog vrolijker. Ik maak een huppeltje en beland met mijn neus in de sneeuw. De kou bijt in mijn gezicht. “Okè, goed… Ik geef me over. U wint Koning Kou! U wint…” En terwijl ik voorzichtig opsta lach ik hem alweer uit. Nog maar een paar maandjes en dan is zijn regime om. Dan komt de zomer weer. Nee, hij heeft nu misschien gewonnen… Maar voor hoelang? Ik hoop voor kort… doe mij de zon maar…

Jaja, dit keer geen sneeuw in wijk, maar in Amsterdam. Ja, in wijk ligt er ook wel sneeuw, maar gisterenavond draaide alles om Amsterdam. Ik zal even bij het begin beginnen, om het verhaal zo helder mogelijk te houden.

Het begon eigenlijk gistermiddag. Ik kwam net van school en moest een beetje haast maken. Over een uur moest ik weer de bus hebben. Ik dumpte mijn tas zoals gebruikelijk achter de bank, die dwars in de kamer staat. In de keuken schonk ik mezelf nog wat te drinken in. Het duurde niet lang voor het glas leeg was, maar ik gunde mezelf geen tijd nog een keer wat te pakken. Terug in de woonkamer viste ik mijn portemonnee uit mijn schooltas. Nee, niet dat hele ding zou meegaan, maar een paar dingetjes. Ik trok de drie juiste pasjes eruit en schoof ze in het mapje dat ik net uit de tweede la had opgediept. Zo, dat was dat. Nu die sleutel nog van mijn sleutelbos en dan was ik daar klaar mee. Nog even een geurtje op en dan snel op die klok kijken.

Had ik me voor niets gehaast, het was pas 3 uur, ik had nog een half uur. Nou ja, dan kon ik nog even met Misha meekijken naar “Narnia”. Met een schuin oog op de klok genoot ik van de winterlandschappen in de film toen het bij ons ook begon te sneeuwen. Ik zuchtte. Zouden de treinen nog rijden straks? Dat moest echt hoor! Anders werd ik gek. En de bussen?
Om half 4 stapte ik de sneeuw in, op weg naar de bus. Nu nog even m’n lieverd van school halen en dan… op weg naar A’dam.

Om het verhaal kort te houden, we hebben lekker biefstuk gegeten bij de V&D en daarna hebben we de trein naar Amsterdam gepakt (deze had maar 5 minuten vertraging).

Waarom Amsterdam? Nou, John Legend gaf daar zijn promotieconcert voor zijn nieuwe album en Michèl, de schat, had kaartjes gekocht voor ons. Ik keek er al weken naar uit, en gisterenavond was het dan zover!
Ik vond het geweldig! Ik zou niet weten hoe ik het beter kan omschrijven, zonder dat de blog nog véél langer wordt.

Dus lieverd, mocht je dit lezen; BEDANKT! het was geweldig!